|2|
سرمقاله
سال امام آرزوهاي امام
آرزوهاي هر كس با سرشت,
روح و تربيت و محيط, فرهنگ و شيوه تفكر و مكتب او
پيوند دارد. آرزو, از اين سرچشمه ها بر مي خيزد و از اين رو است كه مي تواند نشان ِ
شخصيت آدمي باشد, پرده از اسرار نهفته و زواياي ِپنهان روح بردارد, انديشه ها و
تخيلات را به نمايش گذارد و اهداف و آرمان ها را آشكار سازد. آرزو يعني خرسند نشدن به "وضع موجود" و خواستن "وضع مطلوب" . آن كه
آرزويي ندارد, يعني به آن چه در پيرامونش مي گذرد(بسامان و نابسامان), خرسند
است و هرگز نمي خواهد آن چه نابسامان است, بسامان شود و آن چه بسامان است,
بسامان تر گردد. از اين رو آن كه آرزومند است, آرمان گرا و كمالْ خواه است و هرچه
آرزوهايش "فراخودي" باشد و گستره بيشتري داشته باشد, بيشتر از خود رسته است.
كسي كه آرزوهايش تنها براي بهبود "تدبير منزل" خويش است, خويش ِهم نوعان
خويش نيست; امّا آن كه آرزوهايش براي اصلاح "سياست مدن" و همه انسان هاست,
خويش همه انسان هاست. پس چنين مي نمايد كه معيار سنجش هركس آرزوهاي
اوست: هرچه آرزوهاي انسان, بزرگ و فراگير و متعالي باشد, حكايت از بزرگي و
علوّ روح است.
پيوند دارد. آرزو, از اين سرچشمه ها بر مي خيزد و از اين رو است كه مي تواند نشان ِ
شخصيت آدمي باشد, پرده از اسرار نهفته و زواياي ِپنهان روح بردارد, انديشه ها و
تخيلات را به نمايش گذارد و اهداف و آرمان ها را آشكار سازد. آرزو يعني خرسند نشدن به "وضع موجود" و خواستن "وضع مطلوب" . آن كه
آرزويي ندارد, يعني به آن چه در پيرامونش مي گذرد(بسامان و نابسامان), خرسند
است و هرگز نمي خواهد آن چه نابسامان است, بسامان شود و آن چه بسامان است,
بسامان تر گردد. از اين رو آن كه آرزومند است, آرمان گرا و كمالْ خواه است و هرچه
آرزوهايش "فراخودي" باشد و گستره بيشتري داشته باشد, بيشتر از خود رسته است.
كسي كه آرزوهايش تنها براي بهبود "تدبير منزل" خويش است, خويش ِهم نوعان
خويش نيست; امّا آن كه آرزوهايش براي اصلاح "سياست مدن" و همه انسان هاست,
خويش همه انسان هاست. پس چنين مي نمايد كه معيار سنجش هركس آرزوهاي
اوست: هرچه آرزوهاي انسان, بزرگ و فراگير و متعالي باشد, حكايت از بزرگي و
علوّ روح است.
