دولت ديني و حريم خصوصي (بازخواني فرمان هشت ماده اي امام خميني(ره))

ما نبايد ظلم كنيم, يعني تفتيش نمائيم كه در داخل خانه هاي مردم چه مي گذرد,
كسي هم حق ندارد عشرتكده درست كند و يا قمارخانه. در حكومت اسلامي با
اين گونه امور مبارزه مي شود. ما مي خواهيم احكام خدا جاري شود. آن طرفش
هست, اين طرفش هم هست. آن طرف كه نبايد با مردم بد رفتاري كرد, نبايد داخل
منازل مردم ريخت, مردم بايد در خانه هايشان مطمئن باشند, در زندگي شان,
كسب و تجارتشان اطمينان داشته باشند. دولت اسلامي موظف است مردم را
مطمئن نمايد در همه چيز, در سرمايه هايشان, در كسب و كارشان. دولت حق
ندارد به آن ها تعدي نمايد و اگر كسي تعدي كرد تأديب خواهد شد. و از آن طرف
هم اگر كساني كه مخالف اسلام هستند بخواهند تجاهر به فسق نمايند, آن ها هم
تأديب خواهند شد. [2]

حضرات آقايان حجج اسلام, آقايان موسوي اردبيلي رئيس ديوانعالي كشور,
ميرحسين موسوي نخست وزير, امام كاشاني رئيس ديوان عدالت اداري, محقق
رئيس بازرسي كل كشور, ناطق نوري وزير كشور و آقازاده وزير مشاور, با اكثريت
آراء حق دارند متخلف يا متخلفين را پس از تشخيص عزل نمايند. توفيق آقايان را از
خداوند متعال خواستارم. [3]

مسئول هستند فوراً و غايت الامر در ظرف سه روز به جاي آن ها كسي را بگذارند و
اگر آن ها مسامحه در اين امر كردند بي عذر, بخواهند اين كار را نكنند, خود شما,
خود آقاياني كه, اين هيأتي كه براي اين رسيدگي است و چيز هستند, مجاز هستند
كه تعيين كنند, مستقلاً خودشان تعيين كنند و مسامحه در هيچ امري ابداً نبايد
بشود, چنان چه از آن طرف هم بايد با كمال توجه به اطراف قضيه كه كسي يك
وقت خداي نخواسته مظلوم واقع نشود. لكن ما بايد اين بار ظلم را كه الآن در
سرتاسر كشور گاهي مي شود به اشخاص, اين بار را ديگر بايد سبك كنيم و از بين
ببريم و ـ اگر چنان چه ـ من الآن اعلام مي كنم اگر چنان چه اشخاص به واسطه
اغراض فاسده بخواهند جوسازي كنند و بخواهند تلفن از اين طرف و آن طرف
بكنند و اين مطلب معلوم بشود, خود آن ها برخلاف موازين شرعي و مقابل اسلام
مي خواهند كار بكنند و من به ملت اعلام مي كنم كه هر كس كه اين كار را كرد, با
او معامله فسق بكنند و در هيچ جائي از جاهائي كه يك آدم عادل بايد باشد, او را
نپذيرند و اطلاع بدهند تا تأديب بشوند آن ها. يك كاري كه اسلام مي خواهد بكند,
يك كاري كه براي مردم, مي خواهد ظلم را از مردم بردارند, آن وقت يك كسي
بگويد ما جوسازي مي كنيم, يك كسي بگويد كه ما اين كار را نمي كنيم, نبايد
بشود. اين معنايش اين است كه كار اسلام نبايد بشود و اين اقلش اين است كه اعلا
مرتبه فسق است و بايد تعزير بشود و بالاترش اين است كه ممكن است يك وقت
چيزهاي ديگر بشود. و كسي حق ندارد در سرتاسر كشور, هيچ قاضي شرعي حق
ندارد كه بدون جهت استعفا كند و بخواهد جوسازي كند. اگر جوسازي كند,
معلوم مي شود كه خودش زير سؤال است و بايد خودش احضار بشود و اگر
چنان چه واقعاً خودش را لايق نمي داند, بايد اعتراف كند كه من لايق نيستم و
نمي خواهم بكنم و بعد از اين كه او را كنار گذاشتند, بلافاصله بعد از حداكثر سه
روز, به جاي او بايد قاضي و دادستان و اين طور چيزها تعيين بشود.

در هر صورت, شما كاري را كه داريد انجام مي دهيد و اين هيأتي كه براي اين

مسأله درست شده است و كاري مي خواهند انجام بدهند, بر آن ها مسامحه
جايز نيست و همان طوري كه زياده روي هم ان شاء اللّه نمي كنند و آن هم جايز
نيست. هر دو طرف قضيه است و مسأله, مسأله مسامحه و شوخي نيست. اگر
يك جايي مسامحه ما از كسي ديديم, ما از او بازخواست خواهيم كرد و اگر
يك مقامي, هر كس باشد, بخواهد جوسازي بكند, بخواهد تخلف از اين
مسائل بكند, اين تخلف از احكام اسلام است و اگر مقامي است كه ـ بايد ـ
حيثيت عدالت در او معتبر است, خودش منعزل هست في نفسه و اگر اين در آن
مقام هم حيثيت عدالت معتبر نيست بايد دستگاه ها و دست اندركارها او را كنار
بگذارند و اگر نگذاشتند, اين هيأت باز مجازند كه آن ها را به جاي آن ها قرار
بدهند. در هر صورت مسأله, مسأله مهم است و مسأله, مسأله آبروي اسلام
است, آبروي جمهوري اسلامي است و مسأله شوخي نيست كه يك كسي در
يك شهري آن همه جنايات مي كند آن وقت يك كس ديگري براي خاطر او
كمك كند به او, معين ظلمه باشد. نبايد اين كارها بشود. خودشان دست
بردارند از اين كارها, والاّ مورد تأديب واقع خواهند شد. ان شاء اللّه من دعا
مي كنم كه موفقيت براي شما حاصل بشود و كارها را با جديت, هيأت هاي
محل وثوق قرار بدهيد و دادگاهي كه مورد توجه است و دادگاه صحيح است,
تشكيل بدهيد, يا دادگاه هايي در اطراف تشكيل بدهيد كه اين مسائل را حل
بكنند و رسيدگي بكنند و بعد از اين كه يك كسي شاكي دارد, او را بخواهند
" هر كس مي خواهد باشد " اگر شكايتي دارد و ديدند يك شكايتي است روي
اساس صحيح, بايد او را بخواهند و محاكمه كنند, اگر چنان چه بي گناه
بودند, خوب, بروند سراغ كارشان و اگر بي گناه نبودند, آن وقت بايد به
مجازات خودشان به حسب موازين شرعي از تعزير و از حد و از قصاص و از
اين ها, چون بعضي از اين ها قصاص دارند بايد مردم قصاص كنند از آن ها و
بعضي از اين ها تعزير شرعي "اكثر اين ها تعزير شرعي دارد" و بايد تعزير

بشوند, اين اشخاصي كه مرتكب شدند و ابداً تخلف از اين امر نخواهد شد.
هر كس هر جوسازي بكند به ضرر خودش است و او را در بين مردم, ما اعلام
مي كنيم. اگر كسي بخواهد يك جوسازي بكند كه اسلام كار خودش را عمل
نكند, اين بدتر از آن كاري است كه منافقين دارند مي كنند, براي اين كه آن ها
جوسازي اسلامي نمي كنند, شما مي خواهيد جوسازي بر خلاف قوانين اسلام
بكنيد و شما هم جزء آن ها واقع مي شويد. [4]

اعلام مي نمايم, چه در قواي مسلح يا در وزارت خانه ها و ادارات و چه در مراكز
آموزش و پرورش تا برسد به دانشگاه ها, تمام آن ها منحل است و ستاد انحلال را
اعلام نمايد.

براي خدمت برگردانند كه اين نحوه عمل كه با آن ها شده است ظلم فاحش است و
محروم نمودن كشور از اشخاص مفيد مي باشد كه از همه اين ها بايد جلوگيري شود
و نيز از افراد صحيحي كه در هيأت هاي گزينش بوده اند, قدرداني شود و به افراد
ديگر آن ها نصيحت شود تا نظير اين افعال در كشور اسلامي واقع نشود.

4ـ ستاد محترم دستور دهد كتابچه هاي مختصري شامل بعضي از مسائل شرعي كه
محل اطلاع عمومي است و مسائل اعتقادي كه دانستن آن ها در اسلام لازم است به
طور ساده, بدون معماها كه در اين كتب و نشريات انحرافي موجود است, و
بعضي مسائل مناسب با شغل افراد, با نظارت اشخاص مطلع از احكام اسلام و
متوجه به اطراف مسائل سياسي و اجتماعي تهيه شود و آن ها را در دسترس افراد
قرار داده و در صورت احتياج اشخاص را آموزش دهند و بدون آموزش سؤال از
آن ها نشود و ميزان رد و قبول, موازين اسلام و انساني باشد كه هدايت جاهلان,
منظور نظر اصل است.

5ـ تجسس از احوال اشخاص در غير مفسدين و گروه هاي خرابكار مطلقاً ممنوع
است و سؤال از افراد به اين كه چند معصيت نمودي, چنان چه بنا به بعضي
گزارشات اين نحوه سؤالات مي شود, مخالف اسلام و تجسس كننده معصيت كار
است. بايد در گزينش افراد اين نحوه امور خلاف اخلاق اسلامي و خلاف شرع
مطهر ممنوع شود.

6ـ بنا به گزارش رسيده, بعضي از كلاس هاي درسي كه در ارتش و سپاه و ساير
مراكز نظامي و انتظامي تأسيس شده است, بسيار مستهجن و مبتذل است. بايد اين
كلاس ها به وسيله اشخاص عالم, عاقل و متعهد اداره شود و نمايندگان اين جانب
در نيروهاي نظامي و انتظامي با كمال جديت به اصلاح آنان پرداخته و به كار خود

ادامه دهند. اين ستاد موظف است براي هر وزرات خانه يا مراكز ديگر كتابچه هايي
مناسب با كار آنان به صورت معقول و اسلامي تهيه نموده و از تعليمات جاهلانه و
احياناً ضد انقلابي جلوگيري نمايند. از خداوند تعالي توفيق آقايان را در امور
محوله و حسن جريان آن را خواستارم. [5]

اثر ندهند, زيرا بسياري از امور كه به اين جانب نسبت داده مي شود بر خلاف
واقع است.

قوه قضائيه بايد توجه بكند كه سروكارش با جان و مال مردم است, نواميس مردم,
سروكار اين با آن ها است و بايد افراد صالح در آن جا باشند, سالم باشند و توجه
بكنند كه خطاهاي قاضي بزرگ است, عمدش مصيبت بار است, خطايش هم
بزرگ است, بايد خيلي در اين معنا توجه كنند و آن چيزي كه من عرض كردم در آن
اعلاميه اي كه دادم راجع به اين اعلاميه 8 ماده اي, البته دنبال كردند, تعقيب كردند
لكن بيش تر لازم است, بايد با قدرت و قوت دنبال اين بروند كه نابساماني هاي اين
كشور رفع بشود. [6]

اين نكته نيز قابل ذكر است كه اگر در مجلس به كسي كه حاضر نيست و راه به مجلس
ندارد كه از خود دفاع نمايد حمله اي شد, به او اجازه داده شود يا در مجلس از خود
دفاع كند و اگر قانوناً اشكالي در اين عمل مي بينند, راديو و تلويزيون و مطبوعات اين
وظيفه سنگين را به دوش كشند تا حق مظلومي ضايع نشود و شخصيتي بي دليل خُرد
نگردد و راهگشاي اين امر خود ِنمايندگان و رئيس محترم مجلس هستند كه با تعهدي
كه دارند و مسؤليتي كه بر دوش آن هاست اين حق را به اشخاص غايب بدهند تا به
وسيله مجلس كه نگهدار مصالح كشور و ملت است حقي ضايع نشود و انساني
مظلوم نگردد. [7]

"يا ايها الذين آمنوا لاتأكلوا اموالكم بينكم بالباطل الا ان تكون تجارة عن تراض
منكم; [8]

اي كساني كه ايمان آورده ايد, اموال هم ديگر را به ناروا مخوريد, مگر آن كه داد و
ستدي يا تراضي يكديگر از شما انجام گرفته باشد.">

"ان اللّه تبارك و تعالي قد حرم دمائكم و اموالكم و اعراضكم الا بحقها."> [9]

مرد گفت: اي پيشواي مسلمين شتاب مكن, اگر من يك گناه مرتكب شدم تو
مرتكب سه گناه شدي: خداوند از جاسوسي نهي كرد و تو تجسس كردي, خداوند
فرمود از در خانه وارد شويد و تو از ديوار آمدي, و خداوند فرمود هرگاه خواستيد
به خانه اي درآييد اذن بگيريد و تو بدون اذن وارد شدي."> [19]

"اني لم اُؤمر ان انقب عن قلوب الناس ولا اشق بطونهم; [20]

من مأمور نيستم از نهان و پنهان مردم جست و جو كنم.">

"لاتفتش الناس عن اديانهم فتبقي بلا صديق; [21]

از مرام و باورهاي مردم جست و جو مكن, تا تنها و بي همراه بماني.">

"ان الذين يحبون ان تشيع الفاحشة في الذين آمنوا لهم عذاب اليم."> [22]

"اگر آن چه را با چشم ديدي و با گوش شنيدي نسبت به مؤمنان بر زبان آري از
كساني خواهي بود كه خداوند درباره آنان وعده عذاب داده است."> [23]

"و كيف كان فلا اشكال من حيث النقل و العقل في حرمة اذا عنه ما يوجب مهانة
المؤمن, و سقوطه من اعين الناس; [24]

"غرض از آيه صرف انجام كاري است كه به افشا و پخشِ بدي ها بينجامد, گرچه
انگيزه و قصد آن را نيز نداشته باشد."> [25]

"ولم يذكر في الاية ما تكون فيه الاولوية بل اطلقت اطلاقاً ليفيد ذلك اولويته في
جميع الامور."> [27]

"ما من مؤمن الا انا اولي الناس به في الدنيا والاخرة; [30]

من بر هر مؤمني در دنيا و آخرت سزاوارترم."

"انها نزلت في الامرة; [31]

اين آيه در باب حكومت داري نازل شده است."

ثم إنا قد أشرنا سابقاً إلي أن ماثبت للنبي(ص) والامام(ع) من جهة ولايته و سلطنته
ثابت للفقيه, وأما اذا ثبت لهم(ع) ولاية من غير هذه الناحية فلا, فلو قلنا بأن
المعصوم (ع) له الولاية علي طلاق زوجة الرجل أو بيع ماله أو أخذه منه ولو لم يقتض
المصلحة العامة لم يثبت ذلك للفقيه, ولا دلالة للأدلة المتقدمة علي ثبوتها له حتي
يكون الخروج القطعي من قبيل التخصيص. [32]

نكته ديگر اينكه, ما قبلاً گفتيم همه اختياراتي كه در خصوص ولايت و حكومت
براي پيامبر(ص) و ائمّه(ع) معيّن شده است, عيناً , براي فقيه نيز معيّن و ثابت
است. امّا اگر ولايتي, از جهت ديگر, غير از زمامداري و حكومت, براي ائمّه(ع)
معيّن و دانسته شود, در اين صورت, فقها از چنين ولايتي برخوردار نخواهند بود.

پس, اگر بگوييم امام معصوم راجع به طلاق دادن همسر يك مرد يا فروختن و

گرفتن مال او ـ گرچه مصلحت عمومي هم اقتضا نكند ـ ولايت دارد, اين ريگر در
مورد فقيه صاد ق نيست و او در اين امور ولايت ندارد, و در تمام دلايلي كه پيشتر
راجع به ولايت فقيه گفتيم, دليلي بر ثبوت اين مقام براي فقها وجود ندارد تا خروج
آن از دايره اختيارات فقيه از قبيل تخصيص اصلي كلّي باشد. [33]

اداره جامعه به نحو احسن موقوف است به اين كه او بر نفوس و اموال جامعه ولايت
داشته باشد, براي آن كه لايعقل شما فرزندانتان را خوب اداره بكنيد اما نسبت به
خود آن ها و اموال آن ها تسلطي نداشته باشيد. ولايت مطلقه در اين جا معنايش اين
است كه امام يا ولي امر نايب امام در زمينه اداره كامله جامعه, به چه نحو و چه
مقدار تسلط و ولايت بر نفوس و اموال دارد, او را ولايت مطلقه مي گويند و اين را
بايد داشته باشد و اين غير از اين است كه برود در خانه كسي, نان كسي را بخورد و
لباس كسي را بپوشد زيرا كه آن جزو تدبير نيست."> [34]

"در زمان پيامبر(ص) خوراكي ها به پايان رسيد, مسلمانان نزد رسول خدا آمده و
عرضه داشتند خوراكي ها تمام شد و تنها فلان شخص, داراي اطعمه است آن گاه
رسول خدا فرمان به عرضه و فروش آن داد."> [36]